No to wróciliśmy z tarczą. Każdy "pozyskał" po jednym dziku aczkolwiek różnymi metodami z zasiadki na drzewie i z podchodu. A warunki były sakramencko ciężkie. Mrozy do -18 i wiatr.  Teraz ten odważniejszy pichci na swojej kuchni zdobyczne mięsiwo. I powiem Wam, że całość 3-dniowego legalnego polowania na Słowacji kosztowała nas, łącznie z dojazdem po 450 euro na głowę. Następny wyjazd prawdopodobnie jesienią, bo wtedy można polować na zwierzynę płową. Ach te wędrówki po lesie ... . 

Witam.
Szczegółów nie znam, ale jeśli to polowanie zawierało w sobie KOMPLETNE pozyskanie zwierzyny - gratuluję. I proponuję braci łowiecko-łuczniczej wziąć przykład.
Pozdrawiam.

gratulacje! pogoda też wam "dopisała" no ale trzeba sobie radzić w każdych warunkach!

"Niesamowita" to mało powiedziane. Słowacki organizator przestrzegał nas, że warunki będą ekstremalnie trudne; nawet trudniejsze, niż polowanie w terenie otwartym - i radził byśmy poczekali aż spadnie duży śnieg. Nie bardzo wierzyliśmy, a to była prawda:

1. Mimo siarczystego mrozu było bardzo mało śniegu - czyli mnóstwo leżącego wszędzie pożywienia dla dzików. Przerażenie nas ogarniało, gdy chodziliśmy nie po tonach - lecz po setkach ton żołędzi. Na skrajach zarośli były posadzone drzewa owocowe - dziki miały dość opadniętych jabłek, gruszek, orzechów. W tej sytuacji wysypana w nęciskach kukurydza nie była dostatecznie silnym wabikiem. Jedną noc tkwiłem na ambonie widząc cały czas cztery dziki cierpliwie stojące w odległości niecałych 100 metrów, które spokojnie czekały aż sobie pójdę.
Nie dało się chodzić bezszelestnie. Tam gdzie były resztki śniegu skrzypiał on niemiłosiernie (tak był zmrożony). Gdzie nie było śniegu - były stosy niegdyś wilgotnych, teraz zmrożonych liści. Każdy krok to hałas. I nie było na krzakach listowia, za którym by można było się ukryć.

2. Teren był górski. Między najwyższym a najniższym miejscem była różnica w pionie aż 300 metrów. Do tego poprzecinany głębokimi i stromymi jarami. Wiatr w tych miejscach "kręcił", przez co nie dało się na spokojnie robić podchodu stale pod wiatr.

3. Było już po sezonie, czyli przetrwały dotychczasowe polowania tylko najbardziej czujne osobniki. Dzików było ponad 2 razy mniej, niż wczesną jesienią - te mniej ostrożne już wystrzelano.
W dniu naszego przyjazdu wybrał się na wieczorno-nocną zasiadkę zawodowy bowhunter, żyjący z organizowania wypraw do Afryki i Kanady dla Słowaków i Austriaków. I spudłował. Ułamek sekundy przed strzałem włączył latarkę na stabilizatorze - lecz gdy strzała doleciała, dzika już tam nie było. Te cholery nawet poznawały włączanie światła z barwnymi filtrami!
Zajrzeliśmy po jego powrocie do "Knihi polovnych reviroch" (czy jak to się po słowacku nazywało) - i mina nam zrzedła. Od sześciu dni było 14 wyjść na polowania (2 z łukiem, 12 z bronią palną) - i jedno pudło, jedno zranienie... i żadnego skutecznego trafienia!!!

Lecz w końcu każdy z nas (dwóch słowackich bowhunterów i my) zaliczył celne trafienie. Nie umiejętnościami strzeleckimi, lecz myśleniem. W końcu słowo "myślistwo" pochodzi od "myślenia", a nie od bezmyślnej naparzanki. Wieczorne narady jak te dziki przechytrzyć były równie ciekawe jak samo polowanie.
A jak je przechytrzyliśmy - o tym będzie artykulik na www.bowhunting.pl

Cześć Grzesiek!
To nie był formalnie przelatek, w lutym jest traktowany jeszcze jako warchlak (choć ważył jak przelatek, po wypatroszeniu 28 kg). Jarka był trochę mniejszy. Przelatka niestety spłoszył mi na podchodzie przydzielony słowacki przewodnik, super fajny gość, ale niestety mający doświadczenie tylko w polowaniach "lufowych".
Nie strzeliłem do niego z 30 metrów, lecz zaledwie 12-stu, od góry. Oczywiście dużo szczęścia... lecz szczęściu trzeba pomagać

1. Po pierwsze dobrze dobrałem celownik na polowanie nocne. Małe piny i możliwość płynnego ustawienia oświetlenia pinów na absolutne minimum. Peter nie miał takiej funkcji - i nadmiar światła z pinów na nocnej zasiadce go oślepił (a miał ich aż sześć). Wymontowałem najniższy pin, by ich nadmiar nie dekoncentrował. No i miałem dobry przegląd w celowniku - fluorescencja, duża średnica, bez wysięgnika i wielki peep-sight.

2. Z wielu stanowisk wybrałem to, gdzie było trochę śniegu z którym ciemna sylwetka dzika kontrastowała i docierało na ziemię światło księżyca. To wszystko pozwoliło mi pewnie strzelić w nocy bez sztucznego światła.
 
3. Stanowisko było bardzo małe, dla "lufowców". Kolejny raz błogosławiłem wybór Z7 Xtreme, bo z większym łukiem bym się tam nie zmieścił.

A co do zawodów 3D w Grzybowie...
Wybacz, chętnie bym się z Tobą spotkał - ale nie biorę z zasady udziału w zawodach. Raz że szkoda pieniędzy - to, co bym wydał na dojazd do Grzybowa wystarczy na pozyskanie następnego słowackiego zwierza, a milionerem nie jestem.

A po drugie - uważam, że zawody 3D uczą złych nawyków, które przeszkadzają w późniejszym polowaniu. Tam na Słowacji okazało się, że to nie tylko moja fanaberia - słowaccy bowhunterzy którzy z nami polowali również z zasady nie biorą udziału w żadnych zawodach. Świetnie się z nimi rozumieliśmy. Po przyjeździe Jura (organizator, zawodowy bowhunter) prosił byśmy pokazali nasze łuki. Wyciagamy z obawą - a nuż będzie ochrzan, jak na tutejszym forum, że nasze Mathewsy Z7 Xtreme są za małe? A Jura ze śmiechem wyciąga... swojego Z7 Xtreme
 
Dlatego może zobaczymy się... ale na jesiennym polowaniu? Będzie jeszcze taniej, wyczailiśmy tańszy nocleg, a jak nas pojedzie więcej - będzie jeszcze tańszy dojazd.

Lovu zdar!

Gratulacje Panowie, można tylko pozazdrościć!!

Czekam na pełny opis polowania 

GRATULACJE!

Chcieliście z łukiem zapolować to zapolowaliście - super , marzenia trzeba realizować.
I rzeczywiście zostaliście pierwszymi bowhunterami z kraju i udowodniliście, że nie są potrzebne żadne kursy, stowarzyszenia i ta cała ideologiczno=polityczna otoczka, aby z łukiem zapolować.
Moim zdaniem tak to powinno wyglądać. Masz pieniądze, opłacasz polowanie i jest OK.
Szkoda tylko tych niepotrzebnych uszczypliwości jakie  czytałem zanim zostały usunięte.
I w sumie gratuluję, pomiomo, że ja bym raczej do zwierzaka nie strzelił.
Pozdrawiam