pytanie być może wyda wam się dziwaczne, ale zastanawiam się kiedy można spodziewać się postępu w chwytaniu techniki i celności?

wiem, że jest to generalnie kwestia indywidualna, ale chodzi mi o średnią - tzn ile zwykle potrzeba na to czasu;
na treningi chodzę od 5 tygodni (pięć tygodni temu pierwszy raz trzymałam w rękach łuk  ) - 2 x w tygodniu po 2 h i cały czas mam problemy z kolejnymi elementami: albo zbyt mocno zaciskam łuk przy samym strzale, albo nie dociągam cięciwy - tzn miałam duży problem z nauczeniem się wyciągania łokcia do góry i dopiero niedawno chwyciłam wystrzał z łopatki...;
strzelam z samicka - naciąg 20 funtów - mało, ale początkowo miałam problemy z ciężarem - ogólnie jestem drobniutką osobą, kondycyjnie mierną    i trząsłam się przy utrzymywaniu łuku podczas naciągu   

generalnie jest jakiś postęp - średnia strzałów -  trochę ponad 7 do 8 p, bo przy pierwszych treningach rozstrzał był spory i nie zawsze w tarczę - teraz przynajmniej systematycznie strzelam kolory  , ale zawsze coś muszę skopać  ;

czy po 5 tygodniach wyniki powinny być lepsze???

tylko proszę nie piszcie, że po pierwszych 30 000 strzałów 

A niby dlaczego z apacza

pozdr.

 

Jak najbardziej trzeba zaczynać od lekkiego łuku (a najlepiej odpowiedniego dla siły i umiejętności konkretnej osoby), tego nie neguję, ale są też inne łuki oprócz "apacza" spełniające te kryteria. Widziałem najlżejsze ramiona do Samicka bodajże 16 lb.
Nie dawajmy rad nieistotnych, zwłaszcza początkującym.

pozdr.

Wprawdzie w dziedzinie łucznictwa moje doświadczenie jest prawie zerowe , ale wczoraj dokonałem pewnej modyfikacji mojego łuku i myślę , że pomysł z "Apaczem" nie jest najlepszy. Problem dotyczy uchwytu , który jest tak wycięty , że mało przypomina te z łuków sportowych. W moim łuku było podobnie (stara Diana produkcji Bielsko). Uchwyt w przekroju miał kształt kwadratu z zaokrąglonymi rogami. Strzelało mi się źle , ponieważ po wypuszczeniu strzały łuk miał tendencję do przekręcania się wzdłuż swojej osi pionowej (kierunek obrotu głównie zależał od tego na który narożnik wywierałem większy nacisk - staram się "strzelać z otwartej dłoni"). Pierwsza modyfikacja polegała na lekkim spiłowaniu uchwytu tak aby nadać mu bardziej anatomiczny kształt. Trochę pomogło , ale prawdziwa "rewolucja" nastąpiła gdy dokleiłem mały kawałek drewna i opiłowałem go poszerzając chwyt. Obecnie łuk siedzi mi pewnie w dłoni i nie ma tendencji do skręcania się. Skupienie zdecydowanie się poprawiło. Co na tyle mnie dopinguje , że zaczynam poważnie myśleć o zakupie czegoś lepszego - Samica Mind 10 lub Polarisa.

kugel

PS Ponadto myślę , że danie takiego łuku (Apacza) młodemu człowiekowi może go nieco rozczarować. Niepowodzenia złoży na karb badziewiastego sprzętu a nie braku umiejętności , może wręcz poczuć się zlekceważony przez Pana Trenera (masz tu dziecko "łuk" i jak trafisz 5 dziesiątek pod rząd to dostaniesz coś lepszego). Za to gdy damy mu na treningu coś co wygląda jak prawdziwy łuk sportowy , to będzie się czuł nieco znobilitowany i zdopingowany.

Tak to prawda , nigdy nie byłem na treningu łuczniczym w klubie. I w pierwszym zdaniu mojego postu przyznałem się do mojej niewiedzy. Natomiast co do owego nieszczęsnego Apacza i jego zastosowania w treningach to jestem zaskoczony. Bo przez pierwsze miesiące treningów adept ma doczynienia z czymś co trzyma się zupełnie inaczej miż łuk sportowy (kształt i kąt ustawienia uchwytu). Gość utrwala sobie ułożenie ręki łucznej i nagle zonk , w nagrodę dostaje coś zupełnie innego (diametralna zmiana kąta ustawienia nadgarstka). Ale co tam. Trenerem nigdy nie będę i nawet nie mam takich ambicji. Moje przemyślenia miały na celu pomóc koleżance , a nie rozpoczynać wojnę z apaczami. Życzę jej powodzenia i wytrwałości!!

kugel

dzięki za odpowiedzi 

co do dylematu apacz, czy inny łuk - samicka dostałam w prezencie gwiazdkowym i do klubu trafiłam już ze swoim sprzętem;
myślę, że nawet gdybym nie miała swojego łuku, nie zaczynałabym od apacza - ze względu na wiek  , już daaaaaawno przestałam być nastolatką    ...
w klubie na apaczu ćwiczą dużo młodsi

ale biorąc pod uwagę wasze sugestie co do ciężaru dostosowanego do możliwości - rzeczywiście siła naciągu byłą dla mnie największym problemem, mimo relatywnie lekkiego łuku, tzn mój partner kupując mi łuk, kierował się moim wzrostem - ok 160 i wagą - trochę poniżej 50 kg

jeśli chodzi o "krzywą uczenia się" chodziło mi o generalny przebieg procesu uczenia się w łucznictwie, gdzie wyniki uczenia przedstawia się jako funkcję czasu uczenia: tzn po jakim czasie powinny zostać opanowane poszczególne elementy czynności, jakie błędy nie powinny się już pojawiać, jaka powinna być średnia celność etc

oczywiście zdaję sobie sprawę, że od razu doskonale strzelać nie będę, ale pytanie o postępy, nie ukrywam było wynikiem frustracji - kiedy na ostatni trening dołączył ok 27 letni facet, który zarzekał się, że nie nigdy nie strzelał; jego średnie wyniki na 18 m wynosiły ok 9/10  , nie mówiąc już o postawie, której trudno cokolwiek zarzucić 

stąd obawa z mojej strony, że jestem głąbem łuczniczym 

Droga Miu...

Nie oceniaj siebie aż tak krytycznie...wszystko przyjdzie z czasem(pewnego dnia zdziwisz się , że coś co jeszcze nie tak dawno sprawiało Ci trudność teraz jest banalnie proste);
oczywiście zależeć to będzie od Twojej siły woli i cierpliwości...

W kwestii tej "krzywej..." mogę powiedzieć Ci tyle, że nigdy nie następuje ten utopijny "moment maksimum" w którym wyników nie można już poprawić(bo musiałby być po prostu idealny,stuprocentowo skuteczny i do tego być stanem permanentnym-a nie jednostkowym-10:51 i 3:16).


Często nawet w okresie "wysokiej formy" zdarzają się zarówno bardzo dobre jak i słabe dni...
...czasem po prostu brakuje tego "czegoś"...

Życzę Ci więc wytrwałości i "wykresów" o jak najwyższych "grzbietach" i rzadkich mikroskopijnie płytkich "dolinach" ...

pozdr

PS
Widocznym dowodem idealnej formy, byłoby trafianie każdą strzałą z każdego dystansu w ten sam określony(także dowolny) punkt celu, a w przypadku tarczy FITA zawsze tylko w geometryczny jej środek zaznaczony krzyżykiem(nota bene paserem kolorów )...
No cóż...czasem odrobina science fiction nie zaszkodzi...

Z moich obserwacji (jako instruktora) wynika, że największy przyrost umiejętności, efektywności i 'poprawności' techniki przypada na okres około 3-4 miesiąca regularnego treningu 3 razy w tygodniu po 1,5 h samego strzelania i to owa regularność ma największe znaczenie. Mówię to na przykładzie dzieciaków w wieku 11-12 lat. Wydaje mi się również, że szybciej 'chwytają' chłopcy niż dziewczynki, ale to może być błędne twierdzenie. Zdecydowanie łatwiej strzelanie przychodzi dzieciakom, które są 'zajarane' strzelaniem, spędzają dużo czasu nie tylko na strzelaniu ale też na torach, zawodach. I obserwują, dużo obserwują.

Powodzonka i Tobie